Τάκη τον φωνάζουν, το πραγματικό του όνομα Παναγιώτης. Λέγανε να τον ονομάσουν Σκλαβούνο αλλά η πολυμήχανη γιαγιά μου τον έταξε στην Παναγία για να τον γλιτώσει… Είχε δύσκολη γέννα και μερικές αποβολές πιο πριν. Ο Τάκης μάλλον στάθηκε τυχερός και εν έτει 1941 εδέησε η Παναγία να γεννηθεί στη Σπάρτη. Έκτοτε μεγάλωσε σε εκείνους τους τόπους εναλλάσσοντας καλοκαίρια και χειμώνες ανάμεσα στο Γεράκι της Λακωνίας (τόπος καταγωγής της μητέρας του) και τους Μολάους (από την πλευρά του πατέρα του), εκείνα τα δύσκολα αλλά και όμορφα χρόνια όπως τα διηγείται ο ίδιος. Από όσο μου είπε ήταν από τους τυχερούς που είχε παπούτσια να φορέσει και δεν τους έλειψε ποτέ το φαγητό παρόλο που μεγάλωσε μέσα στην κατοχή. Ο Πατέρας του και παππούς μου ο Νίκος, ήταν γυμναστής του γυμνασίου Αρρένων στους Μολάους. Ήταν καλός άνθρωπος λένε όπως και η γιαγιά μου η Γιαννούλα (Ιωάννα) που του είχαν αδυναμία και τον μεγάλωναν ως γνήσιο μοναχοπαίδι. Μαζί τους διέμενε και βοηθούσε στο μεγάλωμα του η αδερφή της γιαγιάς μου η Μάντω ή Διαμάντω. Χρυσός άνθρωπος που δεν έτυχε να παντρευτεί και να κάνει οικογένεια και έτσι μεγάλωσε τον Τάκη σαν παιδί της.
Λέγανε ότι ήταν καλός μαθητής και ζωηρό παιδί ταυτόχρονα και καθώς έγινε 18 έφυγε για τα ξένα (στην Ιταλία) να σπουδάσει. Στην αρχή ήθελε να γίνει δάσκαλος ή δικηγόρος αλλά κατέληξε γεωλόγος μετά από διάφορες περιπέτειες εκεί. Έκατσε πάνω από 10 χρόνια αλλά κατάφερε να τελειώσει αφού είχε διακόψει πρώτα για το στρατιωτικό του και μετά επέστρεψε πίσω για να στρώσει τον απ αυτό του και να πάρει το πτυχίο του. Στη συνέχεια, η ιστορία λέει ότι βρήκε δουλειά σαν Γεωλόγος στον Δημόκριτο στην υπηρεσία έρευνας ουρανίου στο Παρανέστιο Δράμας και κάπως έτσι βρέθηκε στην πόλη της Δράμας και γνώρισε τη μητέρα μου τη Μαρία.
Τι να πω τώρα για τη μητέρα μου; (να ανοίξω μια παρένθεση αγάπης) άνθρωπος βαθύς, αληθινός με ουσία. Την αγαπώ πολύ! Από μικρός ήταν το στήριγμα μου. Νομίζω πως αν δεν την είχα, δεν θα είχα “στήσει” τον χαρακτήρα που έχω σήμερα. Ίσως όλα τα παιδιά για τη μητέρα τους να έχουν να πουν όμορφα λόγια και αυτό είναι και το ιδανικό ή το επιθυμητό όμως η δική μου η μητέρα αλήθεια είναι άνθρωπος για να μοιάσεις. Τη θεωρώ πρότυπο και από τις ελάχιστες γυναίκες που διαθέτουν το προνόμιο να φιλοσοφούν τη ζωή. Δεν θέλω να αδικήσω τις γυναίκες αλλά τους είναι λίγο δύσκολο να το κάνουν. Σε άλλα πράγματα τα πάνε καλύτερα. Η Μαρία, η μητέρα μου δεν πείραξε ποτέ κανέναν, σπάνια κάνει δεύτερες σκέψεις, είναι πολύ θετικός άνθρωπος, καλοπροαίρετος και πάντα με το χαμόγελο. Άνθρωπος δημιουργικός, καλλιτεχνική φύση ακόμα και σήμερα στα 77 της. Μας μεγάλωσε με αγάπη και εμένα και τον αδερφό μου.
Αγαπήθηκαν με τον Τάκη και έτσι παντρεύτηκαν και έκαναν οικογένεια. Εγώ γεννήθηκα από σπόντα το 1978 μιας και είχε προηγηθεί 14 μήνες πριν ο αδερφός μου ο Νίκος και μάλλον δεν με περίμεναν τόσο σύντομα. Ήμασταν σχεδόν σαν δίδυμα, έντονες στιγμές, ζωηροί αρκετά. Ιδιαίτερα ο αδερφός μου ο Νίκος που με παρέσερνε και εμένα και κάναμε χαμό. Όλο αυτό μέχρι περίπου τα 13-14 γιατί μετά ο καθένας μας πήρε τον δρόμο του και έδειξε το χαρακτήρα του. Παρόλα αυτά, έχουμε την τύχη να δουλεύουμε μαζί στον ίδιο εργασιακό χώρο, στο γραφείο που δημιουργήσουμε από το 2003. Δεμένοι και επί της ουσίας μαζί.
Για να επιστρέψω όμως στον Τάκη και τη συνέχεια αυτής της ιστορίας, θα πω ότι τον θυμάμαι αυστηρό ως πατέρα, αρκετές φορές παραπάνω από όσο θα έπρεπε. Ήταν και τα χρόνια έτσι τότε. Ένα βλέμμα του γονέα έφτανε για να πας στο δωμάτιο σου και να κάνεις απόλυτη ησυχία. Σε εμάς δεν έφτανε προφανώς μόνο το βλέμμα…. Ήταν άνθρωπος που ήθελε χρόνο για τα λιγοστά του χόμπι (κυνήγι τους χειμώνες, ψαροντούφεκο το καλοκαίρι και στη συνέχεια το κτήμα του όπου του άρεσε να καλλιεργεί τα δέντρα και τα ζαρζαβατικά του).
Άνθρωπος αρκετά βαρύς που δεν του άρεσαν οι περιττές μετακινήσεις, τα πολλά ταξίδια ή άλλα απρόβλεπτα. Μόνο τα προγραμματισμένα. Διακοπές δεν στερηθήκαμε ποτέ. Βέβαια πηγαίναμε σχεδόν πάντα σε βραχώδεις παραλίες έτσι ώστε να μπορεί να ψαρεύει. Εκεί έμαθα και εγώ τη θάλασσα και το βυθό. Η μητέρα μου δεν έφερνε πολλές αντιρρήσεις. Συγκαταβατικός άνθρωπος με αρκετές υποχωρήσεις… Ο πατέρας μου ήθελε να ελέγχει τα πράγματα. Δεν ήθελε εκτροχιασμούς ούτε στη δουλειά ούτε στην προσωπική του ζωή. Του προκαλούσαν άγχος και νευρικότητα. Ήθελε να ζει τη ζωή που είχε σχεδιάσει στο μυαλό του. Γίνεται όμως αυτό; Τα σχέδια είναι για τους μηχανικούς λέω εγώ. Ειδικά όταν έχεις και παιδιά, η ζωή σου παίρνει άλλη τροπή. Ίσως βαδίσεις και εκτός σχεδίου… Όπως και να έχει, τότε ελάχιστοι γονείς ασχολούνταν με τα παιδιά και την ψυχαγωγία τους. Έτσι κι ο Τάκης αγαπούσε το πρόγραμμα και τη ρουτίνα του. Του άρεσε θυμάμαι μόνο αν ακολουθούσες ή προσπαθούσες με τα δικά του χόμπι. Του άρεσαν επίσης οι επιδόσεις, οι βαθμοί και τα πρωτεία. Προσπαθούσε να συγκρίνει με συγγενικά ή γνωστά σου πρόσωπα μήπως και τα καταφέρεις καλύτερα. Δεν πήγε καλά αυτό… Δεν ήταν εύκολο να μεγαλώνεις με τον Τάκη. Ήταν άνθρωπος σκληρός ίσως γιατί φοβόταν ότι αν δείξει μια πιο ευαίσθητη πλευρά του θα τον καβαλούσες. Έτσι όμως ήταν και με τους έξω από εμάς. Τους λίγους φίλους ή γνωστούς που είχε. Ίσως είχε εγκλωβιστεί και στην σπαρτιάτικη φιγούρα του. Πέρασαν πολλά χρόνια για να τον καταλάβω. Προφανώς είχε και αυτός τα δικά του ζητήματα.
Μεγαλώνοντας όμως αποδέχθηκα ότι αυτός ήταν ο Τάκης. Τόσα ήξερε – Τόσα έκανε. Τουλάχιστον δεν υπήρξε ποτέ άδικος μαζί μας, όταν χρειάστηκε μας στήριξε και οικονομικά. Δεν είχε κακές έξεις και με τον τρόπο του ήταν απόλυτα οικογενειάρχης. Του άρεσε ο θεσμός της οικογένειας όπως τον είχε στο μυαλό του και προσπαθούσε να μας κάνει καλύτερους. Αυτός ήταν. Μας αγαπούσε με τον δικό του τρόπο. Προσωπικά δεν μου ταίριαξε ποτέ αυτός ο τρόπος ή να το πω καλύτερα δεν κατάφερα εγώ να τον κατανοήσω. Κουσούρια δεν μου άφησε ιδιαίτερα. Τα δούλεψα και κατάφερα να κάνω αυτά που λίγο πολύ ήθελα. Έπρεπε να προχωρήσω μπροστά. Με τα δικά μου παιδιά αισθάνομαι ότι τα πάω καλά. Έτσι νομίζω τουλάχιστον. Θα κριθώ και εγώ κάποτε. Το περιμένω.
Κάποτε ο Φρόιντ είπε ότι είμαστε το προϊόν των τραυμάτων της παιδικής μας ηλικίας. Αυτό είμαστε.
Ο πατέρας μου προφανώς δεν ήταν ούτε και είναι εύκολος άνθρωπος, του αρέσει ακόμα και σήμερα να ορίζει το πρόγραμμα του. Να έχει τη ρουτίνα του. Αγχώνεται όταν έχει αρκετά πράγματα να διαχειριστεί. Η σκέψη του εγκλωβίζεται μέσα σε στεγανά. Πρέπει να φιλτράρεις πολύ τις απόψεις του. Από την άλλη, έχει και έναν πολύ δικό του τρόπο να βγάζει γέλιο στις ατάκες του. Μεταξύ άλλων αυτό ίσως και να του το χρωστάμε με τον αδερφό μου. Μας λένε ότι έχουμε δυνατή ατάκα.
Παναγιώτης ή Τάκης. Είναι πλέον 82. Να του ευχηθώ καλό υπόλοιπο στη διαδρομή του. Να έχει υγεία.
