Στα σχεδόν 47 μου χρόνια αντιλαμβάνομαι όλο και πιο καθαρά πως όλα είναι νους.
Ο νους είναι ο κυρίαρχος και συχνά, ο τύραννος. Εκεί αποδίδονται τα πάντα.
Ο ίδιος νους που μας έβγαλε από τις σπηλιές και μας έστειλε στο φεγγάρι, είναι αυτός που μπορεί να μας ρίξει στην τρέλα και στην κατάθλιψη.
Από την αρχαία Ελλάδα και τους Στωικούς, ο νους θεωρήθηκε κάτι ξεχωριστό, κάτι που διαφοροποιεί τον άνθρωπο από το σώμα του. Από τον Σωκράτη έως τον Μάρκο Αυρήλιο, που ασχολήθηκαν τόσο πολύ μαζί του – βλέπε το «ηγεμονικόν» – ο νους στάθηκε πάντα στο επίκεντρο.
Κι όμως, ό,τι δεν εξηγείται με τον νου και κατ’ επέκταση με τη γνώση, ο καθένας μας το αποδίδει και κάπου αλλού. Εκεί όπου τον βολεύει. Ίσως για να μην τον βασανίζει ο ίδιος του ο νους.
Το λεπτό σημείο, νομίζω, βρίσκεται εκεί όπου δαμάζεις τον νου σου, όταν παύει να σε πιέζει αδιάκοπα ή όταν εσύ ο ίδιος μαθαίνεις να μην του δίνεις τόση σημασία.
Η μάχη αυτή… να σκαλίζεις τα πράγματα, να ψάχνεις το «γιατί», τις απαντήσεις. Αυτή η αέναη προσπάθεια να νοηματοδοτήσεις τη ζωή, να σου χαρίζει απολαύσεις και μικρές εκπλήξεις, συχνά καταλήγει σε μια τεράστια κούραση που σε εξαντλεί ψυχικά.
Δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Κάποιοι στέκονται πιο εύκολα στην επιφάνεια. Κάποιοι άλλοι βουτούν όλο και βαθύτερα, ψάχνοντας την ουσία. Μα όσο πιο βαθιά βουτάς, τόσο μεγαλώνει ο κίνδυνος να πνιγείς μέσα στα άδυτα του νου.
Και πρόσεξε… Δεν γράφω για να γίνουν όλα αυτά ένα ακόμα post που θα μαζέψει likes.
Τα γράφω για να συνομιλήσω με τον ίδιο μου τον νου.
Για να του δείξω πως ξέρω.
Και να ξέρει κι εκείνος.
