Είναι αυτό που ακούγεται πρώτο από το στόμα της μικρής μου Μαρίας, της κόρης μου. Ένα παιδί λαχείο για γονείς… με την πραγματική έννοια πάντα και χωρίς να θέλω να υποτιμήσω καθόλου τον μεγάλο μου γιο που είναι πολύ ξεχωριστός. Έχω γράψει και για αυτόν στο παρελθόν και το ξέρω με σιγουριά ότι θα ξαναγράψω.
Η μικρή μου Μαρία είναι ένα παιδί που την αποκαλώ η χαρά της ζωής. Ένα παιδί που από πάρα πολύ μικρό μας έδωσε να καταλάβουμε τι θα πει να ξέρεις να ζεις…. Ξέρω ότι ακούγεται παράδοξο, αλλά ότι της αναλογεί για την ηλικία της το ζει με το παραπάνω. Είναι ίσως κάτι αντίστοιχο με αυτό που λέμε εμείς οι μεγάλοι ότι δεν πρέπει να ζεις για να δουλεύεις αλλά να δουλεύεις για να ζεις… Κάτι τέτοιο μπορεί να πρεσβέυει η Μαρία μου… Μας δείχνει πάντα με τον τρόπο της πόσο όμορφη είναι η ζωή, αρκεί να κοιτάς πάντα εκεί που πρέπει. Ακόμα και τις αντιξοότητες να τις διαχειρίζεσαι όπως πρέπει. Γιατί και αυτές είναι μέρος της ζωής.
Αν πω πως η πρώτη λέξη που ξεστόμισε ήταν το μπορώ… και η δεύτερη το ξέρω… ίσως ακουστώ υπερβολικός αλλά σε κάθε προσπάθεια της να καταφέρει πράγματα, η επιμονή της και το πιστεύω της είναι αυτό που δε χορταίνω να βλέπω. Τη θαυμάζω για αυτό. Το γεγονός ότι προσπαθεί και επιχειρεί συνεχώς πράγματα χωρίς να τη φοβίζουν (από το να πλύνει τα δόντια της, να σκαρφαλώσει, να ντυθεί, να κάνει την κοτσίδα της, να δοκιμάσει να κολλήσει με την κόλλα ή να κόψει με το ψαλίδι, να ετοιμάσει κάτι να φάει, να κάνει μπάνιο, να παίξει μέχρι εκεί που φτάνει ο νους της) είναι κάτι που το βρίσκω πολύ μεγαλύτερο από το ίδιο το αποτέλεσμα, το αν το καταφέρνει τόσο καλά ή όχι.
Το ξέρω ότι ο κάθε γονιός θα πει για το παιδί του τα καλύτερα και πραγματικά έτσι πρέπει και έτσι αξίζει για κάθε παιδί αλλά θα μου επιτρέψετε να το κάνω όπως το θέλω, γιατί τώρα μιλάω για το δικό μου παιδί και θέλω να του αφιερώσω αυτό το κείμενο. Είναι ένα κείμενο από τον πατέρα προς την κόρη του για τα όσα έζησε και έμαθε ο ίδιος από το παιδί του. Για αυτό λένε ότι τα παιδιά είναι πλούτος. Πλούτος από εμπειρίες και συναισθήματα που τον κάνουν σοφότερο στο σύνολο της ζωής του.
Η Μαρία μου είναι το παιδί που κερδίζει τους δασκάλους, τους παππούδες της, τα παιδάκια γύρω της με αυτό το λαμπερό της βλέμμα, τη σπιρτάδα, την τσαχπινιά και τις ατάκες της που όλοι μας μιλάνε για αυτές. Δε θα ξεχάσω ποτέ τη δασκάλα της στον παιδικό (κυρία Ελένη), τις δασκάλες της στο νηπιαγωγείο (κυρία Ιουλία – κυρία Ανθή – κυρία Δέσποινα) καθώς και την τωρινή καταπληκτική δασκάλα της στην πρώτη τάξη (κυρία Ρούλα) που μιλάνε όχι τόσο για τις επιδόσεις της, ούτε για την καθωσπρέπει συμπεριφορά της. Μας λένε κάτι πολύ σημαντικότερο. Τουλάχιστον για εμάς. Τι υγιές παιδί… ζωηρό με πολύ ενέργεια αλλά μέσα σε όρια. Χαίρεται τη ζωή και τους χώρους μέσα στους οποίους βρίσκεται. Είτε πρόκειται για το σχολείο, είτε πρόκειται για το στάδιο που θα τρέξει. Είναι το παιδί που ζει τη στιγμή και την ηλικία του, θα πει τι του αρέσει αλλά και τι δεν του αρέσει. Θα το εκφράσει με λόγια. Θα τρέξει, θα παίξει, θα γελάσει, θα κλάψει. Θα πει κουράστηκα τώρα κυρία. Αφήστε με λίγο. Θα πει δε μου αρέσει αυτό που κάνεις Νικόλα, στο φίλο της. Πόσο τυχερός γονιός νιώθω αλλά και πόσο τυχερό παιδί το ίδιο πάνω από όλα που γεννήθηκε και παραμένει συναισθηματικά και ψυχικά υγιές.
Δε θα πω παραπάνω αν και θα μπορούσα να σας διηγηθώ πάρα πολλές διασκεδαστικές μικρές και μεγάλες ιστορίες που ζήσαμε με τη μητέρα της και δε θα ξεχάσουμε ποτέ. Μια ευχή μου πραγματική, πέραν από το πολύτιμο αγαθό της υγείας που είναι η αρχή κάθε ευχής από έναν γονιό προς το παιδί του, θα ήθελα να παραμείνει έτσι και στη συνέχεια της ζωής της, να μην πτοηθεί. Να απολαμβάνει όσο γίνεται το σήμερα, το τώρα, την κάθε στιγμή της και να δείχνει με τον τρόπο της και σε εμάς τους μεγαλύτερους πως θα έπρεπε να ζούμε τη ζωή μας.
Και για να ευλογήσω και τα γένια μου κλείνω με αυτό…
