Οξυδερκής, οξύθυμος, ιδιαίτερος, απρόβλεπτος είναι μερικές από τις λέξεις που μου έρχονται στο μυαλό και τον χαρακτηρίζουν. Τον πρωτοσυνάντησα περίπου στα 10 μου όταν πήγαινα στις αλάνες της γειτονιάς του για να παίξω ποδόσφαιρο. Ξανθός τότε με μπούκλα το μαλλί και ξυπόλυτος να παίζει με μανία λες και φορούσε τις καλύτερες ποδοσφαιρικές τάπες… Εγώ στεκόμουν με τη στολή του τερματοφύλακα που μου είχε αγοράσει η μητέρα μου για να κάνω τις φιγούρες μου και αυτός σχεδόν γυμνός αλώνιζε στην αλάνα. Αυτή ήταν η πρώτη μου εικόνα.
Για λόγους επαγγελματικούς του πατέρα του μετακόμισαν σε άλλη πόλη και συστηθήκαμε ξανά στα 17 μου στο Λύκειο. Ένα σάντουιτς, λίγα ψητά κάστανα ήταν η αφορμή να ξεκινήσουμε την παρέα μας… Γρήγορα καταλάβαμε ότι ταιριάζουμε και η παρέα μας έγινε ολοένα και πιο στενή. Υπήρχε πάντα ένα περίεργο δέσιμο μεταξύ μας. Η σχέση μας ήταν ουσιαστική χωρίς να πιέζουμε ο ένας τον άλλον. Μου άρεσε να τον ακούω και έβρισκα πάντα ενδιαφέρον σε αυτά που έλεγε και στον τρόπο που έβλεπε τα πράγματα. Παρορμητικός μεν αλλά με στόχους. ίσως να έμοιαζε κάπως ονειροπόλος αλλά ήταν από τους λίγους φίλους μου που πέτυχε τα περισσότερα από όσα έβαλε στο μυαλό του. Δικαιώθηκε.
Κάποια στιγμή πάλι μετά τις Πανελλήνιες εξετάσεις χώρισαν οι δρόμοι μας για σπουδές. Έφυγε στο εξωτερικό και καθότι δεν υπήρχαν τότε εύκολες επικοινωνίες με τα κινητά τηλέφωνα για κλήσεις στο εξωτερικό, τον καλούσα από το καρτοτηλέφωνο της γειτονιάς μου περίπου μια φορά το μήνα και τα λέγαμε. Θυμάμαι πάντα ότι μιλούσαμε μέχρι να τελειώσει η τηλεκάρτα…Ήμουν πολύ χαρούμενος που τον άκουγα. Έτσι είχαμε μια επικοινωνία και μια αλληλουχία γεγονότων για να μην χάνουμε επεισόδια παρόλο την απόσταση που μας χώριζε. Επίσης θυμάμαι ότι αποτελούσα τον τελευταίο του σταθμό στη Θεσσαλονίκη πριν ταξιδέψει για Ιταλία και την πρώτη του στάση του καθώς επέστρεφε για τις διακοπές του στην Ελλάδα.
Ακούγαμε τις μουσικές μας και είχαμε παρόμοια γούστα στα ρούχα που φορούσαμε. Ήμασταν ταιριαστοί μέσα στη διαφορετικότητα μας. Είχαμε πολλά κοινά βιώματα στον τρόπο που μεγαλώσαμε τα οποία και συζητούσαμε. Αυτά πάντα μας ένωναν. Μιλούσαμε πάρα πολύ, ώρες ατελείωτες, όμως ήθελε πάντα τον χρόνο του και την ησυχία του. Ήταν ένα χαρακτηριστικό του. Εκεί που καθόταν, εκεί τον έχανες… Ήταν ωραία παράξενος τύπος! Το «μή μου τοὺς κύκλους τάραττε… είναι μια φράση που σίγουρα τον χαρακτηρίζει.
