Από το skype => κολλητοί… έπρεπε να είναι ο τίτλος του βιβλίου που σχεδιάζαμε να εκδώσουμε κάποια στιγμή μαζί με αυτόν τον άνθρωπο που από μια απλή γνωριμία για επαγγελματική συνεργασία εξελίχθηκε σε μια δυνατή φιλία που μετράει περισσότερα από οκτώ χρόνια μέχρι και σήμερα.
Τι να πρωτοπώ;;; Ας το ξεκινήσω απλά. Καταρχήν φέρει όνομα σπουδαίο, Αρχιμηδης. Προγραμματιστής στο επάγγελμα. Δύο μέτρα παλικάρι. Πραγματικό όμως. Του αρέσει πολύ να μιλάει και ξέρει να χειρίζεται πολύ όμορφα τον λόγο. Έχει εξαιρετική χροιά στη φωνή του και χαζεύεις να τον ακούς. Πολλές φορές του έχω πει ότι είναι χαρισματικός σε ότι αφορά τις ομιλίες και τη διδασκαλία και θα μπορούσε άνετα να ασχοληθεί επαγγελματικά με αυτό. Έχει μια μεθοδικότητα και ακρίβεια στον τρόπο που εξηγεί χωρίς να σε κουράζει. Ακόμα και σε podcast ή tutorial να τον ακούς δεν τον χορταίνεις. Κάτι ακόμα που τον διαφοροποιεί από τους υπόλοιπους προγραμματιστές, είναι ότι μπορεί να μιλάει στη γλώσσα του πελάτη. Σπάνιο για προγραμματιστή. Καταφέρνει ακόμα και τις πιο σύνθετες έννοιες να σου τις εξηγήσει και να τις καταλάβεις. Είναι ερωτευμένος με τη δουλειά του και είναι ακούραστος και υποστηρικτικός για τους συνεργάτες του. Είμαστε τυχεροί όσοι δουλεύουμε μαζί του.
Αυτός στο Νότο (Αθήνα) και εγώ στο Βορρά. Έχει έρθει στα μέρη μου και έχω πάει στα δικά του. Έχω γνωρίσει τους δικούς του και αυτός τους δικούς μου. Είναι πλέον δικός μου άνθρωπος.
Τον Αρχιμήδη τον έζησα στα ντουζένια του αλλά και στα χειρότερα του, εκεί που απλώς ήθελε να σταματήσει το χρόνο γύρω του και να κάνει restart. Έχουμε πει τα άπαντα για τους εαυτούς μας, τις οικογένειες μας. Έχουμε ζήσει από τις γεννήσεις των παιδιών μας μέχρι ασθένειες, καταστάσεις περίεργες, αδιέξοδα που τελικά βρήκαν δρόμο και φυσικά τη μεγάλη περίοδο του κορωνοϊού με τις καραντίνες του.
* Σημειωτέον ότι τότε είχαμε και πάρα πολύ δουλειά (υπηρεσίες διαδικτύου παρέχουμε) οπότε όλα ήταν πολύ τεταμένα όντας έγκλειστοι.
Σταδιακά ανακαλύψαμε ότι έχουμε πολλά κοινά. Ανοιχτήκαμε και μοιραστήκαμε πράγματα και καταστάσεις δύσκολες τόσο σε προσωπικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο. Δεν νομίζω ότι μπορώ πλέον να ξεχωρίσω το επαγγελματικό από το φιλικό στη σχέση μας όσο κι αν αρχικά δεν ήθελα να τα “μπλέξω”.
Οι κουβέντες μας άπειρες. Ξεκινήσαμε να τα λέμε μέσα από το skype, μετά στο slack, το trelo, το viber και ότι άλλο λογισμικό ανταλλαγής μηνυμάτων μπορεί να υπάρχει. Αν μετρήσει κάνεις τις λέξεις που έχουμε γράψει νομίζω ότι είναι εκατοντάδες χιλιάδες. Είναι πολύ περισσότερες σε πλήθος από τον κώδικα που έχουμε γράψει σε όλη μας την καριέρα. Και το πιο σημαντικό αυτής της σχέσης είναι ότι στη μέρα μας αναλογεί περισσότερη ανθρώπινη κουβέντα πάρα εργασία και κώδικας… Ίσως αυτό ακούγεται κάπως αλλά έχει αποδειχτεί ότι μας βοηθάει πολύ στο αποτέλεσμα και στην καλύτερη ποιότητα των εργασιών που παραδίδουμε. Δεν κάνουμε τόσο σπουδαία ή μεγάλα πράγματα αλλά ότι κάνουμε το κάνουμε με αγάπη. Δίνουμε το είναι μας που λέμε και δεν παύουμε ποτέ να ονειρευόμαστε.
Έχουμε συνειδητοποιήσει κι οι δυο ότι αυτό είναι η ψυχοθεραπεία μας, η δύναμη μας για να συνεχίσουμε να αντιμετωπίζουμε την όποια αντιξοότητα στην καθημερινότητα μας. Ο ένας δίνει κουράγιο στον άλλον. Έχουμε εξελιχθεί θεωρώ μέσα από αυτό. Πιστεύουμε κι οι δυο μας στις ίδιες αξίες και είμαστε πεπεισμένοι πως ο κόσμος μας μπορεί να γίνει λίγο καλύτερος αν βελτιώσουμε τις σχέσεις μεταξύ μας. Οι επισκέψεις στους ψυχολόγους θα μπορούσαν να ελαττωθούν κατά πολύ αν είχαμε πιο ουσιαστικές επαφές μεταξύ μας. Σήμερα υπάρχει πολύ έντονα το φαινόμενο της αποξένωσης και ο κόσμος μας είτε δεν προλαβαίνει είτε φοβάται να συνδεθεί με τον συνάνθρωπο του. Οι φίλιες δυστυχώς χάνονται και αυτό μας έχει στοιχίσει. Μέσα σε όλο αυτό το μεγάλο διάστημα της γνωριμίας μας, επαληθεύσαμε ότι “σημασία δεν έχει να κάνεις πάντα αυτό που θέλεις αλλά να θέλεις πάντα αυτό που κάνεις…” (Τολστόι) και έχουμε νιώσει στο πετσί μας “ότι επηρεαζόμαστε ουσιαστικά όχι από αυτά που μας συμβαίνουν αλλά από το πως αντιδρούμε σε αυτά που μας συμβαίνουν… ”
Δεν θα γράψω περισσότερα εδώ, θα τα αφήσω για το βιβλίο μας…😉
Μόνο κάτι τελευταίο θέλω να του πω και κλείνω.
Σε ευχαριστώ για όλα αυτά τα χρόνια που είσαι δίπλα μου και τα λέμε.
Σε ευχαριστώ που με στήριξες στις δυσκολίες μου.
Σε ευχαριστώ που κάναμε όμορφα πράγματα στη δουλειά.
Σε ευχαριστώ που μοιράστηκες μαζί μου τις δικές σου δυσκολίες και έτσι καταφέραμε να δεθούμε και να συνδεθούμε με τρόπο μοναδικό.
Να είσαι πάντα καλά φίλε Αρχιμήδη!
